ตอนนี้ผมมีอาชีพเต้นและผมก็รักอาชีพของผม

แต่ด้วยนิสัยส่วนตัวแล้วผมก็รุ้ไม่ว่าทำไมสัญชาตญาณของผมถึงรุ้สึกแบบนี้

ใช้ผมเป็นคนเต้นเป็นคนที่อยู่บนเวทีเป็นคนที่ต้องมีสายตาไม่รู้กี่พันกี่หมื่นสายตาที่จ้องมองผมอยู่

ทั้งที่ผมก็ไม่รู้ว่าสายตาพวกนั้นจะมองผมแบบไหน

แต่ความรู้สึกที่สายตาพวกนั้นอาจไม่เคยได้สัมผัสคือความรุ้สึกของคนที่โดนสายตาของพวกคุณจ้องมองอยู่

คุณอาจไม่รู้ว่าคนบนนั้นเขาก็รู้สึก คุณอาจไม่รู้ว่าคนบนนั้นเขาก้มองเห็นคุณ

ความรุ้นั้นนั้นผมได้เข้าใจมันทั้งหมดแล้ว

น้อยคนนะคับที่เป็นนักเต้นแต่ต้องเต้นอยู่บนเวทีแค่คนเดียวผมเองก็ยังไม่ค่อยเคยเหน

อย่างน้อยก็ต้องมีแบล็คหรือแดนซ์เซอร์ประตัวนั้นอีกทีนั่นเอง

ใช่วันนึงผมได้ขึ้นไปยืนตรงนั้นทั้งที่ชีวิตของผมไม่เคยคิดเลยว่าจะได้ไปยืนตรงนั้น

ผมมีความสุขมากที่รู้ว่าตัวเองจะได้ขึ้นไปยืนบนนั้นโดยที่ไม่ไสนใจผลที่ตอบกลับมา

ผมลืมนึกถึงไปเลยก็ว่าได้ผผิดเอง

ซึ่งผลตอบรับนั้นมันไม่ได้ดีกับตัวผมมากนักแต่อย่างน้อยก็ด้ายเก็บความรู้สึกนั้นเอาไว้

ถึงแม้ว่ามันจะไม่ค่อยดีสักเท่าไร ผมรู้ตัวว่าผมไม่ได้เต้นเก่งเลย จนไม่อยากจะใช้คำว่าเก่งไม่พอ

แต่อยากใช้คำว่าไม่เก่งเลยดีกว่า ที่ทำให้โอกาสนั้นกายเป็นแค่เพียงสายลมที่ได้พัดผ่านเอากลิ่นไอความหอมผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไป

ผมไขว่คว้ามันไว้ไม่ได้

นั้นยังเป็นครั้งหนึ่งในชีวิตผม

แต่ในหลายๆครั้งในชีวิตผมก็คือการที่ได้อยู่บนเวทีร่วมกับคนอื่นๆไม่ว่าจะ5,7,10หรือ13 ไม่ว่าจะจำนวนใดไม่ต่ำกว่าห้าแต่ไม่เกิน13แน่ๆ

สิ่งเหล่านั้นขึ้นไปให้ถึงจุดตรงนั้นมันไม่ยากแระผมก็รุ้สึกว่าน้อยครั้งที่ผมแระคนอื่นๆจะทำออกมาได้ไม่ดี

เพราะส่วนมากก็อยู่ในขั้นที่ไม่เลวแต่น้อยครั้งที่อยู่ในขั้นดีมาก

มันยากเลยเพราะโอกาสเข้ามาเรื่อยๆ

ความรู้สึกดีดีที่ผมเคยทำงานได้ดีมันมีอยู่มากมายในใจผมแระภาพความทรงจำที่แสนงดงามเหล่านั้น

ถึงหลายๆคนอาจจะมองว่าเฉยๆแต่สัมหรับผมมันงดงามมาก

แระซึ่งเป็นความงดงามที่หน้าเสียดายความงดงามที่ทุกคนที่ร่วมกันทำต้องการลืม

ความผูกพันธ์ระหว่างผมกับคนพวกนั้นเหมือนกลายเป็นแค่สายลมที่ปลิวปลาย

ผม...อัยส์บีมซ์ ริคโซดีเฟท ยังอยากจำสิ่งงดงามที่ผ่านมาทั้งหมดแต่ผมไม่อยากให้สิ่งงดงามเหล่านั้นกายมาเป็นยาพิษที่กรอกปากผม

 

 

<ผมเป็นคนที่อยู่บนเวทีนะผมก็อยากให้ทุกคนที่อยู่หน้าเวทีที่ผมยืนอยู่ได้มีความสุขถึงเขาจะไม่ได้แสดงมันออกมามากมาย

อาจจะเป็นรอยยิ้มแค่อมยิ้มผมก็รู้สึกดีแระมีแรงบันดานใจให้ผมอยู่บนนี้ต่อไป

แต่เป็นผมอยู่บนเวทีแล้วทุกคนที่อยู่ตรงหน้าผมยืนทำหน้าเซงหรือนั่งหาวจริงมั้ยที่ใครๆก็คงจะรู้ว่าคนเป็นผมจะรู้สึกยังไง

ใช่ผมรู้สึกแย่แระกดดันมากถ้าทำได้ผมก็อยากจะวิ่งลงจากเวทีไปซะเดี๋ยวนั้นแต่ผมก็ทำไม่ได้

ผมต้องกล่ำกลืนเต้นต่อไป....ในอารมณ์เซ็งของพวกเขา เขาอาจจะคิดไม่ถึงว่าคนบนนี้จะรู้สึกอะไรด้วยซ้ำ

ถ้าวันนึงคุณได้ยืนหน้าเวทีได้มองตาคนบนนั้นแล้วถ้าคุณได้เห็นน้ำตาของคนบนนั้นจะรู้สึกอย่างไร>

"ความรู้มันจางใสเพราะมันไม่เคยมีสีสันให้ใครได้มองเหน"

ปล.สิ่งที่ผมได้เขียนขึ้นมานี้ผมไ

 

ม่ได้ต้องการอะไรจากใครไม่ได้อยากให้ใครเกลียดไม่ได้ต้องการให้ใครสงสารแต่แค่อยากบอกว่าทุกๆคนที่อยู่ข้างล่างสัมคัญมากสัมหรับผมคนนี้

ขอบคุณคับ

 

 

 

edit @ 28 Feb 2010 11:02:31 by ChocoiBeamz

edit @ 28 Feb 2010 11:52:16 by ChocoiBeamz

Comment

Comment:

Tweet

ต้องเข้าจัย อ่ะน่ะ..

คน มัน ต่าง ความ คิด...

เรา กีต้อง ยอมรับ..

ทุกอย่างมันมัยมีอารัย สมบูรณ์หรอก..

ขอแค่ทัมหั้ย ดีทีสุดก๊พอ

#6 By (118.173.145.216) on 2010-03-23 14:45

....สู้นะค่ะ.....



เปนกำลังจัยหั้ยเสมอจร้า.....



.....big smile.......

#5 By (110.164.236.116) on 2010-03-22 17:18

สู้เน้อ
เข้าใจล่ะ
พี่เราใจดีจะตาย
ลั๊ก

#4 By เมย์ (119.31.121.66) on 2010-03-03 21:11

อิอิ น่ารักจังbig smile big smile

#3 By (58.8.86.43) on 2010-02-28 21:39

สู้ๆนะคะบีมซ์

อิอิ

เป็งกะลางจายห้าย

^^

#2 By (118.172.163.107) on 2010-02-28 12:09

เข้าใจเลยอะ
อืมมม
ก็..นะอยากจะมอบความสุขให้คนอื่น
เราทำหน้าที่ให้ดีที่สุด
แคร์คนอื่นจนตัวเองเสียศูนย์ มันก็ไม่ดี
ทำให้เค้ายอมรับเราให้ได้สิ สู้ๆๆ
=)

#1 By ms.nninep)) on 2010-02-27 19:01